جابر مى‏گوید:
کانَ أَبوُجَعْفَرٍ علیه ‏السلام یُبَکِّرُ اِلَى الْمَسْجِدِ یَوْمَ الْجُمُعَةِ حینَ تَکُونُ الشَّمْسُ قَیْدَ رُمْحٍ فَـاِذا کانَ شَـهْرُ رَمَضـانَ یَکُونُ قَبْلَ ذلِکَ.

ابومریم مى ‏گوید: همراه امام باقر علیه ‏السلام به گرد خانه خدا طواف مى ‏کردم. هرگاه امام در طواف شان به رکن یمانى مى ‏رسیدند، دست بدان مى‏ مالیدند و مى‏ گفتند:
اَللّهُمَّ تُبْ عَلَىَّ حَتّى أَتُوبَ وَاعْصِـمْنى حَتّى لااَعُـودَ.

جابر پسر عبداللّه‏ مى‏گوید: یک روز امام باقر علیه ‏السلام از خانه بیرون آمد در حالى که مى‏فرمودند:
اَصْبَحْتُ وَاللّه‏ِ یا جابِرُ مَحْزُونا مَشْغُولَ الْقَلبِ. فَقُلْتُ: جُعِلْتُ فِداکَ ما حُزْنُکَ وَما شُغْلُ قَلْبِکَ؟ کُلُّ هذا عَلَى الدُّنْیا؟ فَقالَ: لا یا جابِرُ وَلکِنْ حُزْنُ هَمِّ الاْخِرَةِ ... .

مردى صحرانشین از امام باقر علیه ‏السلام پرسید: آیا خداى را به هنگام عبادت دیده‏اى؟ امام باقر علیه ‏السلام فرمودند:
لَمْ أَکُنْ أَعْبُدُ مَنْ لَمْ أَرَهُ. قـالَ: کَیْفَ رَأَیْتَهُ؟ قـالَ: لَمْ تَرَهُ الاَْبْصـارُ بِمُشـاهَدَةِ الْعَیانِ، لکِنْ رَأَتْهُ الْقُلُوبُ بِحَقیقَةِ الاْیمانِ.

امام باقر علیه السلام فرمودند:
ما یُبالی مَن عَرَّفَهُ اللَهُ هذا الأمرَ أن یکونَ عَلی قُلَّه جَبَلٍ یَأکُلُ مِن نَباتِ الارض حتّی یأتیَهُ الموتُ ؛

امام باقر علیه السلام فرمودند:
من ماتَ وَ هو عارفُ لأمامِهِ لا یَضُرُّهُ تَقَدُّمُ هذا الأمرِأو تأخُرُ و من ماتَ عارفاً لِإمامِهِ کانَ کَمَن هو مَع القائم فی فُسطاطِهِ ؛

امام باقر علیه السلام فرمودند:
وَ اعلَمُوا أنَّ المنتَظِرُ لهذا الأمر لَهُ مِثلُ أجرِ الصَّائم القائم ؛ بحارالانوار، ج72، ص73

یکی از اصحاب امام باقر علیه السلام به آن حضرت گفت: چگونه می شود حال من اگر پیش از آن که قائم آل محمد صلّی الله علیه و آله را درک کنم، از دنیا بروم؟! حضرت فرمودند:
القائِلِ مِنکُم: إن أدرکتُ القائم مِن آل محمد نَصَرتُهُ کَالمُقارع مَعَهُ بِسیفه وَ الشهید معه لَه شَهادتان ؛

امام باقر علیه ‏السلام فرمودند:
مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ لَمْ تُقْبَلْ صَلاتُهُ اَرْبَعینَ یَوْما، فَاِنْ تَرَکَ الصَّلاةَ فى هذِهِ الاَیّامِ ضُوعِفَ عَلَیهِ الْعَذَابُ لِتَرْکِ الصَّلاةِ.

امام باقر علیه ‏السلام فرمودند:
ما مِنْ عَبْدٍ مَنَعَ مِنْ زَکاةِ مالِهِ شَیْئا اِلاّ جَعَلَ اللّهُ ذلِکَ یَوْمَ الْقیامَةِ ثُعْبانا مِنْ نارٍ مُطَوَّقا فى عُنُقِهِ یَنْهَشُ مِنْ لَحْمِهِ حَتّى یَفْرَغَ مِنَ الْحِسابِ وَهُوَ قَوْلُ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ «سَیُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ یَوْمَ الْقِیامَةِ» یَعْنى ما بَخِلُوا بِهِ مِنَ الزَّکاةِ؛