هر كس شبْ هنگام ، تَرِه تيزك بخورد ، رگ جذام به بينى او حمله كند و چون شب بخوابد ، خونْ دماغ شود .

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
مَن أكَلَ الجِرجيرَ بِاللَّيلِ ضَرَبَ عَلَيهِ عِرقُ الجُذامِ مِن أنفِهِ ، وباتَ يُنزَفُ الدَّمُ؛

آن را بخور ؛ چرا که در آن ، چهار ویژگى است : بوى دهان را خوش مى سازد ؛ بادها را [از بدن] مى راند ؛ بواسیر را ریشه کن مى کند؛ و

از امام صادق علیه السلام درباره تره پرسیدند. حضرت فرمودند:
کُلهُ؛ فَإِنَّ فیهِ أربَعَ خِصالٍ: یُطَیِّبُ النَّکهَةَ ، ویَطرُدُ الرِّیاحَ، ویَقطَعُ البَواسیرَ، وهُوَ أمانٌ مِنَ الجُذامِ لِمَن أدمَنَ عَلَیهِ؛ به نقل از فرات بن اَحنَف:

كاسنى ، نكو سبزى اى است . هيچ برگى از آن نيست كه قطره اى از بهشت بر آن نباشد . آن را بخوريد و به گاه خوردن ، متكانيد . پدرم علي

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
نِعمَ البَقلُ الهِندَباءُ ، ولَيسَ مِن وَرَقَةٍ إلاّ وعَلَيها قَطرَةٌ مِنَ الجَنَّةِ ، فَكُلوها ولا تَنفُضوها عِندَ أكلِها . وكانَ أبي عليه السلام يَنهانا أن نَنفُضَهُ إذا أكَلناهُ ؛

بر شما باد كاهو ؛ چرا كه خون را تصفيه مى كند.

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
عَلَيكُم بِالخَسِّ ؛ فَإِنَّهُ يُصَفِّي الدَّمَ؛

اگر خداوند در چيزى بيش از جو بهبود دهندگى مى ديد ، آن را خوراك پيامبران قرار نمى داد .

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
لَو عَلِمَ اللّه ُ في شَيءٍ شِفاءً أكثَرَ مِنَ الشَّعيرِ ، ما جَعَلَهُ غِذاءَ الأَنبِياءِ عليهم السلام؛

پيامبر خدا بر زمين سوخته اى پا نهاد و آن زمين ، پايش را سوزاند . پس ، پاى خويش را بر خُرفه نهاد و در نتيجه ، سوزش حاصل از زمين

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
وَطِئَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله و سلّم الرَّمضاءَ فَأَحرَقَتهُ ، فَوَطِئَ عَلَى الرِّجلَةِ ؛ وهِيَ البَقلَةُ الحَمقاءُ ، فَسَكَنَ عَنهُ حَرُّ الرَّمضاءِ ، فَدَعا لَها وكانَ يُحِبُّها صلى الله عليه و آله و سلّم ويَقولُ : مِن بَقلَةٍ ما أبرَكَها؛

در روى زمين، گياهى والاتر و سودمندتر از خُرفه نيست ، و آن ، سبزى فاطمه عليهاالسلام است .

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
لَيسَ عَلى وَجهِ الأَرضِ بَقلَةٌ أشرَفُ ولا أنفَعُ مِنَ الفَرفَخِ ؛ وهُوَ بَقلَةُ فاطِمَةَ عليهاالسلام ؛

هر كس يك لقمه پيه بخورد ، آن لقمه هم اندازه خويش ، بيمارى را از بدن بيرون مى برد .

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
مَن أكَلَ لُقمَةَ شَحمٍ أخرَجَت مِثلَها مِنَ الدّاءِ؛

هر گاه كسى از شما ، اندوه يا گرفتارى اى دارد و نمى داند علّتش چيست ، گوشت كبكنجير (كبك انجير) بخورد . در اين صورت ، به خواست خد

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
إذا وَجَدَ أحَدُكُم غَمّاً أو كَرباً لايَدري ما سَبَبُهُ ، فَليَأكُل لَحمَ الدُّرّاجِ ؛ فَإِنَّهُ يَسكُنُ عَنهُ إن شاءَ اللّه ُ تَعالى؛

هر كس در قلب يا بدن خود به ضعفى گرفتار آمد ، گوشت ميش با شير بخورد ؛ چرا كه در اين صورت ، هر بيمارى و عارضه اى ، از بند بند تن

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
مَن أصابَهُ ضَعفٌ في قَلبِهِ أو بَدَنِهِ فَليَأكُل لَحمَ الضَّأنِ بِاللَّبَنِ ؛ فَإِنَّهُ يُخرِجُ مِن أوصالِهِ كُلَّ داءٍ وغائِلَةٍ ، ويُقَوّي جِسمَهُ ، ويَشُدُّ لِثَتَهُ؛