سنن و آداب را به کودکانتان تلقین کنید. با زبان خوش و رعایت ادب نه با تندی و گستاخی و بی ادبی.

ناتوانی کودک را به رخ او نکشید.

با انتقادات شدید و زیر ذره بین گذاشتن اشتباهات کودکان و به رخ کشیدن‌ها، موجبات ناراحتی و بی خوابی کودک را فراهم نیاورید.

با فرزندانتان با تبسم و در عین حال باوقار برخورد کنید زیرا اضطراب خاطر و نگرانی را از آنها دور می‌کند.

با فرزندان خود بازی کنید و با آنها خوش رفتاری نمایید زیرا بازی کودک هم آموزش و هم پرورش هست.

به گونه‌ای با فرزندانتان برخورد کنید که کودک شما آرزوی دیدار شما را داشته باشد نه این که از شما بگریزد.

هرگز نقص‌های بدنی کودکان را به رخشان نکشید و عواطف آنها را جریحه دار نکنید.

در قبال جوانانی که در کودکی از مراقبت‌های عملی برخوردار نبوده و به‌طور معمولی پرورش یافته‌اند در جوانی افراد منحرف و ناسالمی هستند. وظیفه شما...

سعی کنید با اعمال بد و برخوردهای تند و زننده نسبت به فرزندانتان دوری کنید زیرا خلق و خوی آنها را تباه می‌کند و به رشد شخصیت معنوی و حتی مادی...

با تندخویی محیط گرم خانواده را که به عنوان اولین مدرسه تعلیم و تربیت است سرد نکنید.