چنین که همت ما را بلند ساخته‌اند عجب که مطلب ما در جهان شود پیدا

پردهٔ شرم است مانع در میان ما و دوست شمع را فانوس از پروانه می‌سازد جدا

می‌کند روز سیه بیگانه یاران را ز هم خضر در ظلمات می‌گردد ز اسکندر جدا

از دل خونگرم ما پیکان کشیدن مشکل است چون توان کردن دو یکدل را ز یکدیگر جدا؟

می‌شوند از سردمهری، دوستان از هم جدا برگ‌ها را می‌کند فصل خزان از هم جدا

تا ترا از دور دیدم، رفت عقل و هوش من می‌شود نزدیک منزل کاروان از هم جدا

از متاع عاریت بر خود دکانی چیده‌ام وام خود خواهد ز من هر دم طلبکاری جدا

نشاط دهر به زخم ندامت آغشته است شراب خوردن ما شیشه خوردن است اینجا

نامه مانی با نامه تو ژاژست شعر خوارزمی با شعر تو لامانی

هر چون نگرم قصه من با کرم تو چون قصه آن اشتر و ماه است و عرابی