در حال مهم‌ترین کارها به بهانه دعا و عبادت از توجه به کودکمان غافل نشویم.

ارزش نیکی به فرزندمان را همچون نیکی به پدر و مادر بدانیم.

در تربیت فرزند خود دقت کنیم، تربیت ما حتی در چگونگی راه رفتن فرزندمان اثر دارد.

با تربیت خوب بچه مان، به خودمان احترام گذاشته ایم.

اگر فرزندتان را خوب تربیت نمی کنید، حداقل جلوی خوب شدن فرزند خود را نگیرید.

کاری را که خودت انجام می دهی، بچه ات را از آن نهی نکن که اثری ندارد.

قهر کردن با بچه ات را طولانی نکن و صلح و دوستی را به او بیاموز.

کتک زدن را از برنامه تربیتی کودکمان خارج کنیم، در مواقعی فرزند خود را تنبیه کنیم، اما زدن نه.

بچه ات با تو هیچ فرقی ندارد، اگر کمی دقت کنی خود توست، پس با خودت انس بگیر.

با غر زدن و سرزنش و تذکر بی‌جا تنها بچه را لجباز بار می آوریم.