کوچه‌ها نیمه‌ی شب سوختنت را دیدند  ریسمان‌ها به سراپای تنت پیچیدند  در و دیوار به آشفتگی‌ات لرزیدند  یادگاران سقیفه به غمت خندیدند  شهادت...

در بین کوچه تا که زمین خوردم از جفا از درد شانه گفته‌ام ای وای مادرم در سجده بودم و دشمن امان نداد من داغدار و وارث  مظلوم حیدرم شهادت امام...

آتش گرفته خانه‌ی من همچو مادرم چون لاله زار سرخ به گلزار پرپرم یادی ز دست بسته‌ی حیدر نموده‌ام مادر بیا ببین تو دو چشمان انورم شهادت امام...

من وارث نگاه مضطرب فاطمه شدم از یک اشاره برگ و برم درد میکند جرمم فقط همین که ز نسل پیمبرم من وارث تمامی اندوه مادرم شهادت امام صادق علیه...

زهرا تبارم و نسبم بر نبی رسد این گونه بود تا که ز کین دیده تر شدم آتش به خانه‌ام همه از ارث فاطمه است از کوچه‌ و ز ضرب لگد با خبر شدم شهادت...

در کوچه‌های شهر نبی در به در شدم چون مرغ پرشکسته‌ی بی بال و پرشدم سنی گذشته از من تنها در این قفس چون شاخه‌ی شکسته‌ی بی بار و بر شدم شهادت...

فدای قبرِ خاکی ات، دلم صحن و سرای تو سرم بر آستانِ تو، دل و جانم نثارِ تو! تو شمعِ روشنی گر چه، سکوتِ سردی و امّا رسد روزی همه عالم، بگردد...

دوباره آتش کینه به آشیان میزد به باغ یاس نبی رنگ ارغوان میزد کدام داغ، جگرسوز تر از این باشد: رئیس مذهب ما را غلامشان میزد شهادت امام صادق...

میان کوچه‌ها فریاد می‌زد فغان از کینه‌ی صیاد می‌زد دو دستش‌ بسته‌ بود و نیمه‌شب ز سوز سینه‌ی خود داد می‌زد شهادت امام صادق علیه السلام تسلیت...

در این مدینه هیچ به جز غم خبر نبود از غصه سوخت دل ولی چون جگر نبود از بس که آب گشته تنم از جفای خصم دیگر ز پیکرم اثری غیر سر نبود شهادت امام...