بر جبین آسمان آثار غم شد آشکار اشک می ریزند نم نم ابرهای داغدار در میان سنگها آیینه ای تنها شده روضه ی تنهایی اش هرگوشه ای برپا شده غرق باران...

در آشیانه مرغ آمینی پرش ریخت گرم نیایش بود و دشمن بر سرش ریخت در کوچه با پای برهنه، دست بسته آهی کشید و روضه از چشم ترش ریخت شهادت امام صادق...

ای بانی الغدیر و المیزان ها شاگرد تو ذاکران و مقتل خوان ها در محضر چشمان تو علّامه شدند امثال هشام و جابر حیاّن ها شهادت امام صادق علیه السلام...

دوباره یاد مادری که کشته پشت در شده دوباره حرف آتش و دری که شعله ور شده به یاد غربت علی دوباره بسته ریسمان به جای گردن پدر به گردن پسر ‌شده ...

باید قسم مگر بخورد؟! صادق است او در مجلسی که قیمت گوهر شکسته شد یک پیر مرد، پای پیاده، به روی خاک قدی خمیده داشت که دیگر شکسته شد شهادت امام...

یک روز بین کوچه علی را کشیده اند حالا غرور حضرت جعفر شکسته شد جز ناسزا نمی شنود از زبانشان در بین راه حرمت مادر شکسته شد شهادت امام صادق...

یکباره ریخت باده و ساغر شکسته شد شیخ الائمه حرمتش آخر شکسته شد آتش گرفت بار دگر خانه ی علی شاید به ضربه ی لگدی در شکسته شد شهادت امام صادق...

نیمه شب است و روضه ی مادر به پا شده پشت در است نقطه ی میعاد فاطمه بیخود نبود پشت در و بین شعله ها افتاد ناگهان پسرش یاد فاطمه شهادت امام...

پیداست در جمال تو تصویر اهل بیت زهرا جوانترین و تویی پیر اهل بیت درس کلام و فقه و اصولت زبانزد است ای ناشر علوم فراگیر اهل بیت شهادت امام...

ما هر چه خواستیم ز دستت گرفته ایم بوده همیشه لطف تو بی انتهاترین خاکش شفاست مدفن تو یابن فاطمه دست همه به دامن تو یابن فاطمه شهادت امام صادق...