شب قدر، شبي که بايد به ياد روي محبوب عزيز، آن يار پنهان رخسار، با دردمندي‌هاي عاشقانه ناليد و ديدار او را از خداي طلبيد.

شب قدر، شبي که شياطين در بند اسارتند و آدميان ايمن از آنها.

شبي که در آن خطاب مي‌آيد: کجايند جوانمردان شب‌خيز که در آرزوي ديدار، بي‌خواب و بي‌آرام بوده‌اند و در راه عشق شربت بلا نوشيده‌اند، تا خستگي ايشان...

شبي است که «ليلة البراتش» خوانند: دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند و اندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند چه مبارک سحري بود و چه فرخنده شبي آن شب...

شب قدر، فصل نزول آيات رحماني بر بوستان جان‌هاي روحاني است.

شب قدر، گاه رويش جوانه‌هاي الغوث الغوث بر عرصه لب‌هاي تائب است.

شب قدر، بهترين منزلگاه نيايش‌گران سرسپرده به مهر حق است.

شب قدر، وقت شناخت قدر خويش است.

شب قدر، بهترين گاه آرايش صحيفه دل مؤمنان به زيور ذکر خداست.

شب قدر، بزرگ‌ترين ميدان‌گاه سبقت گرفتن اولاد آدم در خيرات است.