ما غالبا فقط پيشرفت و ترقيات اشخاص را در زندگاني به نظر مي آوريم و ديگر فراموش مي کنيم که اين اشخاص براي به دست آوردن خوشبختي و مقصود چه رنجها...

مردم اشتباهات زندگي خود را روي هم مي ريزند و از آنها غولي به وجود مي آورند که نامش تقدير است. «جان اوليورهاينو»

من از راه تنعم و تن آسائي به اين مقام نرسيده ام، شعار من در زندگي هميشه اين بوده است که با موانع و مشکلات بجنگم و بر آنها غلبه نمايم. «بورک»

وقتي زندگي چيز زيادي به شما نمي دهد، دليل آن است که شما هم چيز زيادي از او نخواسته ايد. «مارسل پيره وو»

هيچ کس نمي تواند من و شما را خفيف کرده و آرامش زندگي مان را بر هم زند مگر اين که خودمان بگذاريم. «ديل کارنگي»

آهنگ صدا هر چه ملايم و مطبوع باشد، سخن مؤثر و دلنشين تر خواهد بود. «جان کايزل»

اگر مي خواهيد طرف را با رأي و عقيده ي خود همراه کنيد، بگذاريد درکمال آزادي حرفش را بزند. «ديل کارنگي»

انسان وقتي به رشد فکر و بلوغ عقل مي رسد که زبانش کاملا مقهور اراده صحيح و انديشه روشن او باشد.

انديشه کردن که چگويم به از پشيماني خوردن که چرا گفتم. «سعدي»

در خوردن حرف، هيچ کس سوء هاضمه نمي گيرد. «چرچيل»