شاد باش که زشادي تو من هم شادم تا تو شادي ز غم هر دو جهان آزادم لذت زندگي من همه خرسندي توست به وفايت که وفايت نرود از يادم

با خون غم نوشتم غربت مکان ما نيست از ياد بردن دوست هرگز مرام ما نيست

زيباترين سلام دنيا طلوع خورشيد است آن رابدون غروبش تقديمت مي کنم .

عشق مرگ نيست زندگي است سخت نيست عين سادگي است عشق عاشقانه هاي باد و گندم است اولين پناهگاه کودکي آخرين پناهگاه آدم است

کنار آشنايي تو آشيانه مي کنم فضاي آشيانه را پر از ترانه مي کنم کسي سوال مي کند براي چه زنده اي ؟ و من براي زندگي تو را بهانه مي کنم

از ديده به جاش اشک خون مي آيد دل خون شده ، از ديده برون مي آيد دل خون شد از اين غصه که از قصه عشق مي ديد که آهنگ جنون مي آيد

در مکتب ما رسم فراموشي نيست در مسلک ما عشق هم آغوشي نيست مهر تو اگر به هستي ما افتاد هرگز به سرش خاموشي نيست

کاش مي شد قلب ما از ياس بود تک تک گلبرگ آن احساس بود پاک و سبز و ساده و بي ادعا کاش مي شد بهتر از الماس بود کاش مي شد عشق را تفسير کرد ...

گل عشق تو هستم شبنمم باش دلم دنياي زخمه مرهمم باش ز درد بي کسي قلبم شکسته به شهر بي کسي ها همدم باش

اي کاش گل باغ بهارت بودم ، اندر قفس عشق هزارت بودم .