چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را بر هوا پای بنه، تخت روان کن خود را صائب تبریزی

می‌کند کار خرد، نفس چو گردید مطیع دزد چون شحنه شود، امن کند عالم را صائب تبریزی

جز پشیمانی ندارد حاصلی طول امل چند پیمایی مکرر این ره پیموده را؟ آن که دارد آروزی راهِ بی‌پایان عشق کاش می‌دید این دل و دست و قدم فرسوده را ...

نیست دلگیری ز دنیا بنده تسلیم را آتش نمرود گلزار است ابراهیم را صائب تبریزی

به اشکی توان کند بنیاد غفلت که یک قطره، سیل است خواب گران را صائب تبریزی

تکلف مکن در سلوکی که داری چو خواهی که از خود کنی میهمان را صائب تبریزی

بود غیبت خلق، مردار خاری بپردازد از این لقمه کام و زبان را صائب تبریزی

بردار حجاب تا جمالش بینى تا طلعت ذات بى‏مثالش بینى خفّاش! ز جلد خویشتن بیرون آى تا جلوه خورشیدِ جلالش بینى

فرّخ روزى که فارغ از خویش شوى از هر دو جهان گذشته، درویش شوى طغیان کنى و خرمن هستى سوزى یا حق گویان، رسته ز هر کیش شوى

فریادرس ناله درویش تویى آرامى بخش این دل ریش تویى طوفان فزاینده مرا غرق نمود یادآور راه کشتى خویش، تویى