فاطى که طریق ملکوتى سپرَد خواهد ز مقام جبروتى گذرَد نابینایى است کو ز چاه ناسوت بى راهنما به سوى لاهوت روَد

صوفى، به ره عشق، صفا باید کرد عهدى که نموده‏اى، وفا باید کرد تا خویشتنى، به وصل جانان نرسى خود را به ره دوست، فنا باید کرد

فاطى، به ‏سوى دوست سفر باید کرد از خویشتنِ خـــویش گذر باید کرد هر معرفتى کـــه بوىِ هستىِ تو داد دیوى است به ره، از آن حذر باید کرد

آن دل که به یاد تو نباشد، دل نیست قلبى که به عشقت نتپد جز گِل نیست آن کس که ندارد به سر کوى تو، راه از زندگى بى ثمرش حاصل نیست

در محفل دوستان، بجــز یاد تو نیست آزاده نباشد آنکه آزاد تـو نیست شیرین لب و شیرین خط و شیرین گفتار آن کیست که با این همه، فرهاد تو نیست؟

افسوس که عمر در بطالت بگذشت با بارِ گنه، بدونِ طاعت بگذشت فردا که به صحنه مجازات روم گویند که هنگام ندامت بگذشت

افسوس که ایّام جــــوانى بگذشت حالى نشد و جهان فــانى بگذشت مطلوب همه جهانْ نهان است، هنوز دیدى همه عمر در گمانى بگذشت؟

هر ذرّه در این مزرعه، مهمان تو هست هر ریش دلى بحق، پریشان تو هست کس را نتوان یافت که جویاى تو نیست جوینده هر چه هست، خواهان تو هست

آن را که زمین و آسمانش جا نیست بر عرش برین و کرسى‏اش ماوا نیست اندر دل عاشقش بگنجد، اى دوست ایمان است این و غیر از این معنا نیست

فاطى که ز من نامه عرفانى خواست از مورچه‏اى، تخت سلیمانى خواست گویى نشنیده ما عرفناک از آنک جبریل از او نفخه رحمانى خواست