اى دوست، ببین حال دل زار مرا وین جانِ بلا دیده بیمار مرا تا کى درِ وصلِ خود به رویم بندى؟ جانا، مپسند دیگر آزار مرا

اى پیـرطـریق، دستگیرى فرما! طفلیم در این طریق پیرى فرما فرسوده شدیم و ره به جایى نرسید یارا، تو درین راه امیرى فرما!

هشیارى من بگیر و مستم بنما سر مست ز باده الستم بنما بر نیستیم فزون کن، از راه کَرم در دیده خود هر آنچه هستم، بنما

چشم تو و خورشید جهانتاب کجا؟ یاد رخ دلدار و دل خواب کجا؟ با این تن خاکى، ملکوتى نشوى اى دوست تراب و ربّ الاَرباب کجا؟

تا نیک ندانى که سخن عین ‏صوابست باید که به گفتن دهن از هم نگشایى گر راست سخن گویى و در بند بمانى به زانکه دروغت دهد از بند رهایى

عمر گرانمایه درین صرف شد تا چه خورم صیف و چه پوشم شتا اى شکم خیره به نانى بساز تا نکنى پشت به خدمت دو تا

بنده همان به که ز تقصیرخویش عذر به درگاه خداى آورد ورنه سزاوار خداوندیش کس نتواند که بجاى آورد

حاصل نشود رضاى سلطان تا خاطر بندگان نجویى خواهى‏که خداى بر تو بخشد با خلق خداى کن نکویى

مشورت رهبر صواب آید در همه کار مشورت باید کار آن کس که مشورت نکند نادره باشد، ار صواب آید

ز پند مردم دانا متاب سر، هرگز که از نصیحت‏دانا ضرر نخواهى دید نشاط دور جوانى به کام دل دریاب که نوبهار جوانى دگر نخواهى دید