هر آن كس كند پيشه افتادگى شود نامور او به آزادگى‏ ز درد و ز رنج مذلّت رهد سر انجام بر اوج عزّت رسد

شود بردبارى اگر پيشه‏ات نباشد شتاب اندر انديشه‏ات گرامى شوى نزد خلق خدا چنين است كردار اهل رضا

به طاعت بياراستن نفس خويش ره بندگى را گرفتن به پيش نشان باشد از رادى و از كرم‏ كرم نيست تنها به بذل درم‏

بود تنگ روزى، نكوهيده خوى چو خار است در چشم مردم هم اوى‏ در رزق و روزى چو ايزد گشاد به پاكيزه خود هر چه او خواست داد

مگو تا توانى گزاف و دروغ چراغ دروغ است، بس بى‏فروغ‏ به ناراستى گر شدى نامور كست راست باور ندارد دگر

چو كس وقت فقر و به وقت غنى ز افراط و تفريط باشد جدا نترسد ز پيش آمد روزگار چو كوه است در جاى خود استوار

چو با خود كند بد كس، اى هوشيار تو از او اميد نكوئى مدار و گر بد كند او باهل و عيال به خيرش نباشد اميد وصال‏

رسد بر تو از بدگمانى خطر برو فكر بد را ز سر كن بدر كند بد گمانى، بد انديشه‏ات‏ نباشد چنين كارها پيشه‏است‏

چو دنيا بدست آورد آدمى نباشد مصون از بلا او دمى‏ و گر رفتش از دست دنياى دون شود انده و سختى او فزون‏

كسى كه او به خود بست فقراى رفيق نه بگرفت دست كسى در طريق سرانجام فقرش گريبان گرفت‏ نه كارى به امساك سامان گرفت‏