بهين رسم ايمان مروّت بود كمال ديانت، فتوّت بود به دينى مروّت نباشد، اگر چه از خير بينى تو در آن، دگر

بود فرض بر صاحب عزّ و جاه كه خواهنده را گيرد اندر پناه‏ دريغش نباشد ز بذل مقام‏ كند حاجتش را روا او، تمام‏

چو با پند و اندرز اى هوشيار بديهاى كس را كنى آشكار از آن نيست پندى پسنديده‏تر نه چيزى از آن است بگزيده‏تر

ز نيكان به غيبت مكن هيچ ياد تو را فرصت زشتگوئى مباد كه از آن نباشد بتر، ناكسى‏ از اين ره به مقصود خود كى رسى‏

پراكندن نيكى اندر جهان به تحسين نيكان گشودن زبان ز عقل و كمال مروّت بود ز پاكىّ اصل و فتوّت بود

چو باشد عيوبت ز چشمت نهان نباشى به خوبى تو آگه از آن خود آن باشد البتّه عيبى عظيم‏ از آن باش پيوسته در خوف و بيم‏

به پاداش نيكى نمودن شتاب فزودن به ميزان اجر و ثواب كمال عطا و سخاوت بود ز رادىّ و فرط كرامت بود

چو خواهى بهين زيور اى با خرد تو را جامه بردبارى سزد بود حلم، از غايت عقل و راى‏ شكيبا نخواهد فتادن ز پاى‏

بپرهيز از سستى و كاهلى كه سستى پديد آيد از غافلى‏ نزايد ز سستى به جز درد و رنج‏ ز كوشش توانى رسيدن به گنج‏

چو با ناكسان يار و همدم شوى سرانجام آشفته از غم شوى‏ دلالت كند بر نگون بختيت‏ چه حاصل ز اصرار و سر سختيت‏