چو شهوت شود آدمى را فزون رود از ره عقل و دانش برون‏ نماند ز مردانگى غير نام‏ از اندازه بيرون مرو و السّلام‏

شود سينه صافى ز ياد خدا ز تسبيح و ذكر زياد خدا هم آرامش جان و دل زان بود نه غافل از آن غير نادان بود

نكوكار را نيست جز فكر ربّ نه مؤمن بود فارغ از ذكر ربّ‏ شود جمله درد مردم دوا چو باشند دايم به ياد خدا

تو را كور باشد اگر چشم سر نبينى تو اطراف خود را دگر بود بهتر از كورى چشم دل‏ نباشى ز نادانى خود خجل‏

نشان خردمند باشد سه چيز نداند كس آن را جز اهل تميز به اجمال پرداختن در كلام‏ نمودن به احسان و صبر اهتمام‏

تو را گر شود كور چشمان سر رود روشنائى و نور بصر بود بهتر از آن كه باشد نظر تو را بر حرام و به اسباب شرّ

تو را باز دارد ز مقصد شتاب نگردد شتابنده‏اى كامياب‏ نباشد پسنديده فرجام او بلغزد بهر ره بسى گام او

نكویى، بود پايه و اصل دين اگر اهل دينى، نكویى گزين‏ به اسلام جز راستى پايه نيست‏ تو را همچنو هيچ سرمايه نيست‏

سياست به رفق و مدارا بود به عقل و به تدبير و يارا بود بود پايه عقل مهر و وداد به مردم، ز هر دسته و هر نژاد

ملازم به حقّ بودن اى هوشيار ز حقّدار كردن اطاعت شعار بود اصل حكمت ز روى يقين‏ تو خود را در آئينه حق ببين‏