تو را حسن اخلاق و خوى حميد بود اصل ايمان و دين اى سعيد دگر پايه و اصل آن راستى است‏ برى بودن از كژىّ و كاستى است‏

ز ميراث دانش نكوتر مجوى ز مال و ز ثروت مكن گفتگوى‏ ادب چون رسد از پدر بر پسر چه حاجت به سرمايه‏هاى دگر

ز كارى چو حاصل شود بهره زود سرانجامش ار نيك و محمود بود نباشد از آن خوبتر هيچ كار درختى است كان آورد زود بار

گرت دانشى بر ره راست برد بهين دانش آن را ببايد شمرد و گر شد معاد تو از آن خراب سرابست اى بي خبر نيست آب‏

بود بهترين دانش آن دانشى كه آن را عمل بخشد آرايشى‏ چو كارى بود بهر اصلاح دين از آن نيست بهتر ز روى يقين‏

ز نيكىّ خود چون نخواهى جزا بود بهترين لطف و جود و سخا تو را نيست چون جز نكویى غرض دهد كردگارت نكوتر عوض‏

حكيمى به سويت چو رو آورد بياموز هر حكمت او آورد چو دانش تو را باشد اندر نظر بگوينده منگر، سخن را نگر

بود علم و دانش ز روى يقين چو گم گشته اهل ايمان و دين‏ تو گم گشته را چون كنى جستجو سرانجام خواهى رسيدن بدو

شناسند عقل تو از عقل دوست چنانت شمارند مردم كه او است‏ زبانت بود مخبر دانشت‏ از آن است زشتىّ و آرايشت‏

به عسرت چو كس بردبارى نمود هم او اهل ايثار و انفاق بود بود بهترين بندگان خدا دهد كردگارش به نيكى جزا