چو باشد تو را سير خوردن شعار شوى از سلامت بسى بر كنار پريشان شود خوابهايت تمام‏ در افتى به رنج و تعب و السّلام‏

مبادا شود كاذبت يار و دوست كه با خوى بد بركند از تو پوست‏ كند بر تو نزديك او راه دور كند دور نزديك، آن بى‏شعور

مبادا فرستى گنه را تو پيش برى توبه را نيز از ياد خويش‏ شود بر تو سنگين جزاى گناه‏ به روز قيامت شوى رو سياه‏

مبادا شوى هيچ گه خود پسند كه از خود پسندى در افتى به بند شود خشمگين بر تو خلق زياد همه دوستانت برندت زياد

بپرهيز از دوستىّ بخيل و گر خواهى از من برادر دليل چو باشى به او هر چه محتاج‏تر گريزان شود از تو آن بد گهر

سخن چين به دل تخم كين كاردت ز هر كس كه خواهد به خشم آردت‏ كند دشمن خلقت آن نابكار تو را دور سازد ز پروردگار

ز جمعيّت حقّ چو گشتى جدا نباشى تو از دام شيطان رها چو دست خدا با جماعت بود چه بيم ار ترا نى شجاعت بود

از دین نبی شکفته جان و دل من با مهر علی سرشته آب و گل من گر مهر علی به جان نمی ورزیدم در دست چه بود از جهان حاصل من

حقا که حقیقتا علی حق باشد حق است علی ز حق که بر حق باشد دیدیم خطی به دفتر لم یزلی حق با علی و علی مع الحق باشد

تا حبّ علی و آل او یافته ایم کام دل خویش مو به مو یافته ایم وز دوستی علی و اولاد علی است در هر دو جهان گر آبرو یافته ایم