تو را بيشتر باشد از سيم و زر به علم و ادب احتياج اى پسر چو علم و ادب را نباشد زوال‏ ولى تكيه نتوان نمودن به مال‏

عبادت بود نرمش اندر كلام دگر آشكارا نمودن سلام‏ به تندى تو بيهوده مگشا دهان‏ كه پيك درون تو باشد زبان‏

بود عاقلان را به دانش نياز شود از ادب آدمى سرفراز بدانسان كه از يمن ابر بهار شود تازه و بارور، كشتزار

نكوكار پاك سخاوت شعار نباشد به جز شخص پرهيزكار ز اكسير تقوى و پاكى وجود شود زرّ خالص مس هر وجود

به تعجيل، چون كيفر ظلم نيست نكوهيده‏تر از ستمكار كيست‏ در افتد به سر ظالم زشتكار بر او لعنت از جانب كردگار

نباشد از آن پندگوتر كسى كه بر خود نصيحت كند او بسى‏ بود پيرو امر پروردگار در اين ره نباشد چنو، پايدار

برو بخشش خويش كوچك شمار ز منّت گذارى بدان، شرم دار عطاى تو هر چند باشد عظيم نباشد به قدر سؤال اى كريم‏

به قدرت، چو باشد كسى بردبار ز دنيا بود با غنى، بركنار گرايد به عدل و به انصاف و داد نباشد چنو بنده‏اى نيك و راد

به دنياى فانى چو روى آورى نباشد مر او را سر ياورى‏ كند بر تو با كينه و قهر، پشت‏ مكن رنجه، با آهنين پنجه مشت‏

تو را قدر و قيمت بود از ادب ادب بى‏نيازت كند از نسب‏ بياراى آن را تو با زيب حلم‏ كه جانت شود روشن از نور علم‏