من دل سوته را لایق ندونی که در دیوان عشاقت بخونی هزارون بارم از خونی ببو کم ز تو زیرا که بحر بیکرونی

بمیرم تا ته چشم‌ تر نبینی شرار آه پر آذر نبینی چنانم آتش عشقت بسوجه که از مو مشت خاکستر نبینی

در اشکم بدامان ریته اولی خون دلم ز چشمان ریته اولی بکس حرفی ز جورت وانواجم که حرف جور پنهان ریته اولی

دل ار عشقت نداره مرده اولی روان بی درد عشق افسرده اولی سحر بلبل زند در گلشن آواز که گل بی عشق حق پژمرده اولی

اگر دل دلبری دلبر کدامی وگر دلبر دلی دل را چه نامی دل و دلبر بهم آمیته وینم ندانم دل که و دلبر کدامی

کسیکه ره بفریادم برد نی خبر بر سرو آزادم برد نی همه خوبان عالم جمع گردند کسیکه یادت از یادم برد نی

دل شاد از دل زارش خبر نی تن سالم زبیمارش خبر نی نه تقصیره که این رسم قدیمه که آزاد از گرفتارش خبر نی

ته که دور از منی دل در برم نی هوایی غیر وصلت در سرم نی بجانت دلبرا کز هر دو عالم تمنای دگر جز دلبرم نی

دلی چون مو بغم اندوته ای نی زری چون جان مو در بوته‌ای نی بجز شمعم ببالین همدمی نه که یار سوته دل جز سوته‌ای نی

غم اندر سینهٔ مو خانه دیری چو ویرانه که بوم آشانه دیری فلک اندر دل مسکین مو نه ازین غم هرچه در انبانه دیری