برویت از حیا خوی ریته دیری دو ابرویت بناز آمیته دیری به سحر دیده در چاه زنخدان بسی هاروت دل آویته دیری

سمن زلفا بری چون لاله دیری ز نرگس ناز در دنباله دیری از آن رو سه بمهرم بر نیاری که در سرناز چندین ساله دیری

گلان فصل بهاران هفته‌ای بی زمان وصل یاران هفته‌ای بی غنیمت دان وصال لاله رویان که گل در لاله زاران هفته‌ای بی

الاله کوهساران هفته ای بی بنفشه جو کناران هفته‌ای بی منادی میکره شهرو به شهرو وفای گلعذاران هفته‌ای بی

بهار آیو به هر شاخی گلی بی بهر لاله هزاران بلبلی بی بهر مرزی نیارم پا نهادن مبو کز مو بتر سوز دلی بی

بدنیای دنی کی ماندنی بی که دامان بر جهان افشاندنی بی همی لا تقنطوا خوانی عزیزا دلا یا ویلنا هم خواندنی بی

یقینم حاصله که هرزه گردی ازین گردش که داری برنگردی بروی مو ببستی هر رهی را بدین عادت که داری کی ته مردی

مو را نه فکر سودایی نه سودی نه در دل فکر بهبودی نه بودی نخواهم جو کنار و چشمه سارون که هر چشمم هزارون زنده رودی

اگر دردم یکی بودی چه بودی وگر غم اندکی بودی چه بودی به بالینم طبیبی یا حبیبی ازین هر دو یکی بودی چه بودی

ز دست عشق هر شو حالم این بی سریرم خشت و بالینم زمین بی خوشم این بی که موته دوست دیرم هر آن ته دوست داره حالش این بی