دلی دیرم چو مرغ پا شکسته چو کشتی بر لب دریا نشسته تو گویی طاهرا چون تار بنواز صدا چون میدهد تار گسسته

خوش آن ساعت که یار از در آیو شو هجران و روز غم سر آیو زدل بیرون کنم جانرا بصد شوق همی واجم که جایش دلبر آیو

بی ته هر شو سرم بر بالش آیو چو نی از استخوانم نالش آیو شب هجران بجای اشک چشمم ز مژگان پاره‌های آتش آیو

نسیمی کز بن آن کاکل آیو مرا خوشتر ز بوی سنبل آیو چو شو گیرم خیالش را در آغوش سحر از بسترم بوی گل آیو

سحرگان که بلبل بر گل آیو بدامان اشک چشمم گل گل آیو روم در پای گل افغان کنم سر که هر سوته دلی در غلغل آیو

صدای چاوشان مردن آیو بگوش آوازهٔ جان کندن آیو رفیقان میروند نوبت به نوبت وای آن ساعت که نوبت وامن آیو

بیته گلشن به چشمم گلخن آیو واته گلخن به چشمم گلشن آیو گلم ته گلبنم ته گلشنم ته که واته مرده را جان بر تن آیو

کجا بی جای ته ای بر همه شاه که مو آیم بدانجا از همه راه همه جا جای ته مو کور باطن غلط گفتم غلط استغفرالله

نیا مطلق بکارم این دل مو بجز خونابه اش نه حاصل مو داره در موسم گل جوش سودا چه پروایی کره اینجا دل مو

بهارم بی خزان ای گلبن مو چه غم کنده ببو بیخ و بن مو برس ای سوته دل یکدم به دردم ته ای امروز دل تازه کن مو