پاک ديني گفت مشتي حيله‌جوي

پاک ديني گفت مشتي حيله‌جوي شاعر : عطار مرد را در نزع گردانند روي پاک ديني گفت مشتي حيله‌جوي روي گردانيده بايستي مدام پيش از اين اين بي‌خبر را بر دوام روي چون اکنون بگرداني چه سود برگ ريزان شاخ بنشاني چه سود او جنب ميرد تو زو پاکي مجوي هرک را آن لحظه گردانند روي عشق زر چون مغز شد در پوستم ديگري گفتش که من زر دوستم همچو گل خندان بنتوانم نشست تا مرا چون گل زري نبود به دست کرد پر دعوي و بي‌معني مرا عشق دنيا و زر دنيا مرا از دلت صبح...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

پاک ديني گفت مشتي حيله‌جوي

شاعر : عطار

مرد را در نزع گردانند روي		پاک ديني گفت مشتي حيله‌جوي
روي گردانيده بايستي مدام		پيش از اين اين بي‌خبر را بر دوام
روي چون اکنون بگرداني چه سود		برگ ريزان شاخ بنشاني چه سود
او جنب ميرد تو زو پاکي مجوي		هرک را آن لحظه گردانند روي
عشق زر چون مغز شد در پوستم		ديگري گفتش که من زر دوستم
همچو گل خندان بنتوانم نشست		تا مرا چون گل زري نبود به دست
کرد پر دعوي و بي‌معني مرا		عشق دنيا و زر دنيا مرا
از دلت صبح صفت پنهان شده		گفت اي از صورتي حيران شده
بسته‌اي صورت چو موري مانده		روز و شب تو روز کوري مانده
چيست معني اصل صورت چيست ، هيچ		مرد معني باش در صورت مپيچ
تو چو طفلان مبتلا گشته به رنگ		زر به صورت رنگ گردانيده سنگ
بت بود ، در خاکش افکن زينهار		زر که مشغولت کند از کردگار
هم براي قفل فرج استر است		زر اگر جايي به غايت در خورست
نه ترا هم نيز برخورداريي		نه کسي را از زر تو ياريي
گاه او را خون خوري گه خويش را		گر تو يک جو زر دهي درويش را
داغ پهلوي تو بر پشتي اوست		تو به پشتي زري با خلق دوست
چه دکان آن مزد جان مي‌بايدت		ماه نو مزد دکان مي‌بايدت
تا درآمد از دکانت يک پشيز		جان شيرينت شد و عمر عزيز
پس چنين دل بر همه بنهاده تو		اين همه چيزي به هيچي داده تو
نردبانت از زير بکشد روزگار		ليک صبرم هست تا در زير دار
هر يکي صد آتش تيزت بود		در جهان چندانک آويزت بود
دين بنيزي دست ندهد اي عزيز		غرق دنيا هم ببايد دينت نيز
چون نيابي، در تو افتد ولوله		تو فراغت جويي اندر مشغله
لن تنالوا البر حتي تنفقوا		نفقه‌اي چيزي که داري چار سو
گر بود جان، ترک مي‌بايد گرفت		هرچ هست آن ترک مي‌بايد گرفت
مال و ملک و اين و آن نتوان گذاشت		چون ترا در دست جان نتوان گذاشت
آن پلاست بند راهت آمدست		گر پلاسي خواب‌گاهت آمدست
تا کي از تزوير با حق هم پلاس		آن پلاست خوش بسوز اي حق‌شناس
کي رهي فردا ز پهناي گليم		گر نسوزي آن پلاس اينجا ز بيم
گم شود از واي سر تا پاي او		هرک صيد واي خود شد واي او
هر دو را در خاک و خون بيني مدام		وا دو حرف آمد، الف واو اي غلام
پس الف را بين ميان خاک خوار		واو را بين در ميان خون قرار