افسوس و صد افسوس که ماه رمضان رفت آن غالیه ی عشق که خو کرده به جان رفت افسوس و دو صد حیف که در ماهِ ضیافت در وادیِ غفلت همه ساعات و زمان رفت!

بهار ذکر و دعا بوده و دعای عهد برای امر فرج ... اَفضلُ العبادت بود برو سفر به سلامت.... به آسمان برگرد برای دَرْکِ تو ای کاش... باز مهلت بود 

هر آن زمان که وجودم خدا خدا می کرد دعای دستِ قنوتم پر از اجابت بود عجب که با چه شتابی به آخر آمد وحیف زِ دست می دهم آن را که اوج رحمت بود

چه ماه عشق و صفایی چه با اٌبهت بود به حق که ثانیه هایش پُراز محبت بود  رسید و سفره گشود و به عینه فهمیدم   که خوان مِهر خدا و سرای برکت بود

تا آتش جوع رمضان چهره برافروخت از نامه ی اعمال، سیاهی چو دخان رفت با قامت چون تیر در این معرکه آمد از بار گنه با قد مانند کمان رفت

دستمان پر شده از روزیِ در وقتِ سحر حیف شد ماه کرم ماه عطا آمد و رفت تا که ما عاشق و دلداده ی حیدر بشویم بهر مولای جهان ماه عزا آمد و رفت

چقدر زود ببین ماه خدا آمد و رفت مَهِ عشاق علی ماه صفا آمد و رفت مه جوشن مه الغوث، مه خوب خدا مه آواره دلان ماه دعا آمد و رفت

مهمان خدا اگرچه کوتاهی کرد نور تو مرا به آسمان راهی کرد تو شاهد روز محشری، می دانم ای ماه خدا شفاعتم خواهی کرد

می رود شب های تقدیر و قضا ماه اشک و ناله های مرتضا می رود ادخل علی اهل القبور ماه رحمت ماه استغفار و نور

می رود آن بزم های پر ز شور ماه نوشیدن از آن جام طهور می رود آن نغمه های دلپذیر ماه جوشن خواندن و ماه مجیر