در شب آخر روا باشد که احیایی شوی فرصت آخر رسیده مومن چالاک را چاک می گردد گریبان در وداع ماه حق ای خدا دریاب یاران گریبان چاک را

وفا و عشق و ایمان بود این ماه مگو، شیرین تر از جان بود این ماه بهشت سبز انس عبد و معبود بهار ختم قرآن بود این ماه

برفت زود ز نزدیک ما و نیست شگفت که زودتر رود آن چیز کو گرامی‌تر مه صیام درختی است بار او رحمت به آب زهد توان خورد هم ز شاخش بر

ای ماه صیام ار چه مرا خود خطری نیست حقا که مرا هم‌چو تو مهمان دگری نیست از درد تو ای رفته به ناگه ز بر ما یک زاویه‌ای نیست که پر خون جگری...

یک ماه بهشت بر زمین حاکم شد یک ماه ز عصیان دلمان نادم شد یا رب نکند دوباره مهجور شویم یک مژده بده که وصلمان دائم شد

یک ماه صدا کرد که زیبا باشیم در هر سحر و شبی چو مولا باشیم ماه رمضان ماه مهارت ورزی ست باشد که همیشه مثل حالا باشیم

خداحافظ ماه پروردگار الرحمن الراحمین خداحافظ ماه لحظه های‌ افطار و سحر خداحافظ ماه نعمت و رحمت و برکت خداحافظ ماه شب های‌ نورانی قدر

تا که چشمم باز شد دیدم که یارم رفته است میهمانی شد به پایان و نگارم رفته است با گل این باغ تازه انس پیدا کرده ام گرم گل بودم که دیدم گل گزارم...

هر کس نبُرد بهره از این چشمه زلال باور کنید زندگیش در عدم گذشت در عید فطر خوان کرم چیده می‌شود گر ماه رحمت و کرم ذوالکرم گذشت

دست مرا گرفت خدا و نجات داد وقتی ز پا فتادم و آب از سرم گذشت‌ ای دل به هوش باش پس از ماه مغفرت ماهی که می‌زدند گنه را قلم گذشت