سالمندان از ما فرزندان خود انتظار زیادی ندارند؛ می توانیم حداقل با یک تماس تلفنی شادشان کنیم.

سنین کهن سالی و سالمندی، آغاز فصل نوین زندگی و فرصت به کار بستن انباشته های تجربی و معنوی یک عمر زندگی است.

در هنگام عبور از خیابان، در صف، در اتوبوس و مترو، سالمندان و کهن سالان را گرامی بداریم؛ از روی احترام، نه از سر دلسوزی.

پدربزرگ ها و مادربزرگ های عزیز! امروز روز شماست. سایه تان بر سر ما مستدام و روزتان مبارک.

یاد عیدی های آقابزرگ و قصه های شب یلدای خانم بزرگ بخیر؛ راستی، امروز روز سالمندان است... .

کهن سال شدن، یعنی سرد و گرم روزگار را چشیدن و پخته شدن؛ «الهی پیر شوید!» و روز سالمند مبارک.

ما به شدت به پدران و مادران کهن سال خود شبیه هستیم. امروز پاس بداریم تا فردا پاس داشته شویم.

امروز در خانه های سالمندان، چند نفر روزها را در انتظار دوباره دیدن فرزندان خود شمرده اند و شمرده اند و شمرده اند.

محترم داشتن سالمندان و کهن سالان، احترام گذاشتن به ره توشه تجارب نسل های پیشین است.

ساکنان خانه های سالمندان، پدران و مادران معنوی همه ما هستند. چه اشکالی دارد اگر با یک دسته گل، به آنها سری بزنیم؟