کهن سالی و سالمندی، پایان کار نیست، آغاز انتقال تجربه و حافظه فرهنگی نسل های پیشین به نسل های تازه تر است.

بی احترامی به کهن سالان و تنها گذاشتن آنان، دست کمی از رها کردن آنها در خانه سالمندان ندارد!

خداوند زندگی در خانه¬ سالمندان را در پیرسالی نصیب خود شما نکند، ولی می دانید که چند وقت است به دیدار والدین¬تان در خانه¬ سالمندان نرفته اید؟!

یادم باشد، تا دیر نشده، قدر پدربزرگ و مادربزرگم را بیشتر از پیش بدانم.

خوبی¬های پدر و مادر پیر ما جبران شدنی نیست. احترام، کم ترین کاری¬ است که از دستمان برمی آید.

این خود ماییم که می توانیم با رفتارمان فرهنگ ارج نهادن به کهن سالان را به نسل پس از خود منتقل کنیم.

سالمندان، گنجینه های ارزشمند جامعه و انتقال دهندگان تجربه های تلخ و شیرین زندگی به نسل های جدید هستند.

رفتار فردای فرزندانمان با ما در کهن سالی، با احترام گذاشتن ما به سالمندان امروز رقم می خورد.

سالمندان چراغ راه پر فراز و نشیب زندگی اند. این چراغ را در خانه خود روشن نگه داریم.

چه خوب است که به کودکان خود آموزش بدهیم که اوقات فراغت سالمندان را پر کنند و از آنها درس زندگی بیاموزند.