یا ابا عبدالله علیه السلام، بی قرار آن لحظه ام که نوای یارب یارب تو از ورای زمان عرفه و زمین عرفات برخاست و در امتداد گیتی به جان های ملتهب ما...

عرفه، لبالب از ذکر یا رب یا رب حسین علیه السلام است. بار الها ما را نیز با معرفت، عاشق حسین کن.

حسین علیه السلام در عرفات سجده بر خاک تفتیده نهاد و در عاشورا همان پیشانی، با سرافرازی بر آسمان سر سایید.

عرفه، گوهر گران بهای خوشبختی است. دست دراز کن و این گوهر را به بطن قلبت بکشان.

در روز عرفه، با دعای عرفه بزرگ ترین عارف الهی، به استقبال معرفت توحیدی می رویم.

خدایا! این تویی که مرا نعمت تمام بخشیدی و این منم که ناسپاسی ات کردم؛ در بگشا تا تمام این تهی بودن را در آغوش تو بگریم.

هر دستی که به سمت ملکوت می رود، دعوت نامه ای برای دل های خسته از زمین است، ملکوتی شدن دل خسته ات مبارک.

بار الها! پیامبرت را در عرفات به مقام معرفت رساندی، به ما هم در روز عرفه ات طعم معرفت بچشان.

عرفه را دریابیم که آخرین سایبان روزهای تفتیده از گناه ماست.

عرفه، آخرین کشتی نجات است برای آنان که در شب قدر از توفان گناه به دامن ناامن کوه ها پناه برده اند.