چون مهر به نور خود پیدایی و پنهانی با آن که ز من دوری، نزدیکتر از جانی اوصاف کمالت را، آیات جمالت را می خوانم و می بوسم، انگار که قرآنی

خوش آن لحظه ی شیرین که روی تو بینم سر راه تو همچون گدایان بنشینم ببوسم رهت را؛ ببینم رهت را کجایی گل زهرا کجایی گل زهرا

خوش آن لحظه که آریم به سوی تو نیازی همه پشت سر تو بخوانیم نمازی رد نغمه ی حمدت، به هر آیه دل ما کجایی گل زهرا کجایی گل زهرا

به پای گل نرگس بریزید گل یاس بخوانید حضورش همه روضه ی عباس بگویید بگویید ز بی دستی سقا کجایی گل زهرا کجایی گل زهرا

خوش آن لحظه ی شیرین که در کعبه درآیی چو پیغمبر اکرم کنار حجر آیی شود دیده ی حجّاج همه گرم تماشا کجایی گل زهرا کجایی گل زهرا

موج غم هجران تو تا ساحل رفت کشتیّ تمام عاشقان در گِل رفت در غربت و در غروب عصری دلگیر یک جمعه دیگر ز کف این دل رفت

خوش آن صبح وصالی که هجران به سر آید خوش آن جمعه که بر ز مهدی خبر آید بگویید و بگردید به دریا و به صحرا کجایی گل زهرا کجایی گل زهرا

کویر دلم شوق باران ندارد فصول غم من بهاران ندارد به امید دیدار روی تو ای گل دو چشمم به جز گریه مهمان ندارد

دل در شبان زلف به زنجیر می کنی ای صبح آرزو، چه شده؟ دیر می کنی از شهر عقل چون گذری با نسیم یار کوچه کوچه ی عشق را فراگیر می کنی

ز کوچه ی  دل من ماه من شبی بگذر که خاک پای تو چون توتیاست ای مولا گناه بین من  و تو جدایی افکنده دلم همیشه به یاد شماست ای مولا به یاد غربت...