صفای خیمۀ سبزت کجا؟!‍ بهشت کجا؟ بهشت را تو سرای سرور خواهی کرد نشسته منتظر رجعتت ستارۀ صبح قسم به کعبه که روزی ظهور خواهی کرد به شوق آن که...

و ای تجلی عصمت! ظهور خواهی کرد به جام لاله شراب طهور خواهی کرد به یک اشارۀ ابرو، به یک کرشمۀ چشم تو آب و آیینه را غرق نور خواهی کرد

از لحظه ایی که حرمت مادر شکسته شد بغضی نهفته مانده ز غم در گلوی ما ای نازنین فاطمه برگرد از سفر خیمه نشین فاطمه برگرد از سفر

همچون نسیم دربدرم می کنی چرا؟ پس کی رسد به خیمه ی تو جستجوی ما آیا شود که نیمه شبی بهر درد دل بد بگذارانی و شوی همگفتگوی ما

گر مانده ایم شکر خدا پای پرچمت بر تار موی تو گرهی خورده موی ما ساقی اشک بر دل ما هم سری بزن بوی می طهور تو دارد سبوی ما

ما سائلیم و نوکریت آبروی ما یاایهاالعزیز نظر کن به سوی ما تا کی برای نافله های سحرگهی با خون دل شود دل شبها وضوی ما

بر بوستان وحی حکومت کند خزان زاغان شدند مرغ هزار و هزار نیست گیرم که لحظه‌ها همه گردند صبح عید دنیا برای منتظران جز مزار نیست

گیرم ولایت دو جهان را به ما دهند ما را به جز ولای شما افتخار نیست بی‌اقتدار دولت حقِّ تو شیعه را با اقتدار ارض و سما اقتدار نیست

باز هم این دل دیوانه تو را می خواهد دل بشکسته ز دست تو عطا می خواهد رفته از زندگی ام روشنی و مهر و صفا بهترین دوست همان یار قدیمی باشد

کِی آید کاز دل ما این عقده ها شود وا دگر ز زخم دوری اثر نباشد بر جا امان از این جدایی خدا کند بیایی گره زکار امت به دست خود گُشایی نمانده...