چندیست که بیمار وفایت شده ام در بستر غم چشم به راهت شده ام این را تو بدان اگر بمیرم روزی مسئول تویی که من فدایت شده ام

دیشب از دلتنگیت بغضی گلویم را شکست گریه ای شد بر فراز آرزوهایم نشست من نگاهت را کشیدم روی تاریخ غزل تا بماند یادی از روزی که بر قلبم نشست

در خلوت من جز تو کسی راه ندارد رخسار فریبای تو را ماه ندارد غمنامه ی من غصه ی چشمان تو باشد غیر از تو دلم دلبر دلخواه ندارد

خدا یکتاست ، قلب تنهاست ، عمر تکرار لحظه هاست و کسی که اینو میخونه عزیز دل ماست .

یه شاخه گل رز میتونه باغ من باشه ، یه دوست باوفا هم میتونه دنیای من باشه !

حضور آرامت مدتهاست در کنارم نیست ، ولی یاد تو مهمان همیشگی قلبم است .

بیا با من دلم تنهاترین است نگاهت در دلم شور آفرین است مرا در شعله ی عشقت بسوزان که رسم دوستداریها همین است

بی تو هر شب عاشقی بارانی ام لاله ای پژمرده و زندانی ام بی تو در کنج همه دلواپسی بی تو من آغاز یک ویرانی ام

من به چشمان پر از مهر تو عادت دارم به تو و طرز نگاه تو ارادت دارم عطش حسرت دیدار تو را پایان نیست اشتیاقی است که هر لحظه و ساعت دارم

آوای باد انگار ، آوای خشکسالیست دنیا به این بزرگی یک کوزه ی سفالیست باید که عشق ورزید ، باید که مهربان بود زیرا که زنده بودن هر لحظه احتمالیست