تو نبودی دل به دل راهی نداشت از خیال عشق آگاهی نداشت تو نباشی تا قیامت بی کسم در تمام زندگی دلواپسم

میمیرم اگر دلت پر از غم بشود یا چشم تو میزبان شبنم بشود پاییز و بهار را به هم می دوزم یک نخ اگر از پیرهنت کم بشود

باید از عشق بسازم غزلی قابل تو غزلی ناب و صمیمانه به وزن دل تو دلی از جنس بهار است که تقدیم تو باد سبز باشی و دلت خانه ی پاییز مباد

اگه مجبور باشم انتخاب کنم بین دوست داشتنت یا نفس کشیدن ، از آخرین نفس استفاده می کنم تا بهت بگم : دوستت دارم .

منم دلتنگ رویت دلم آید به سویت چه کردی با دل من که کرده آرزویت

از دورترین نقطه ی عشق ، دل به پرگار خدا می بندم، شاید به تو رسیدن در یک شعاع زیاد هم محال نباشد .

تا جان به تنم باشد ، یادت به سرم باشد تا سر ندهم بر باد ، هرگز نروی از یاد

هزار شاخه گل سرخ از گلستان کوچک قلبم پیشکش وجود آسمانیت ، به خاطر مهربانیت .

موج آرام نگاهت لاف دریا را شکست از حصار شب گذشت و مرز فردا را شکست غم بر روی شانه هایم سالها لم داده بود مهربانیهای تو ، قندیل غمهایم شکست

ارزش یک احساس به شدت آن نیست ، به مدت آن است و من تو را به مدت بودنم دوست دارم .