از خدا خواستم نغمه های عشق مرا به گوشت برساند تا لبخند مرا هرگز فراموش نکنی و ببینی که سایه ام به دنبالت است ، تا هرگز نپنداری تنهایی .

عشق تو را در قلب خود من دیده بودم آوای روحت را با گوش جان بشنیده بودم با جان خود عشق تو را فریاد کردم من دشت دل با یاد تو آباد کردم

محبت چشمه ایست از جنس نور هم ارادت هم سلام از راه دور

کاش بودم درختی در میان قلب تو ، تا وجودم ریشه می کرد از محبت های تو .

وقتی که از کنار گل با تو عبور می کنم من به حسادتش به تو حس غرور می کنم زلالی آب روان به پیش چشم پاک تو عشق تو را به هر زمان باز مرور می کنم

چندیست ز یاران قدیمی خبری نیست از آن همه خوبی و محبت اثری نیست چشمم به در و گوش و دلم تنگ در کوچه ی تنهایی من رهگذری نیست

من حسرت دیدار تو دارم به که گویم از بهر تو من ابر بهارم به که گویم غیر از تو کسی را به خدا دوست ندارم از نرگس چشم تو خمارم به که گویم

کابوس نبودی که رهایت بکنم از خاطره عشق جدایت بکنم آن قدر عزیزی که دلم می خواهد هر چیز که دارم فدایت بکنم

تو فکر نکن سکوت من ذکر فراموشی توست بدون که هر لحظه دلم در همه جا به یاد توست

نگاه انتظارم بی تو ابریست خیال بیقرارم بی تو ابریست قسم بر حرمت آیینه و گل هوای روزگارم بی تو ابریست