من از شوق تو لبریزم گل من کجایی بی تو پاییزم گل من ز پا افتاده ام بازآ که شاید به دیدار تو برخیزم گل من

اشکم ولی به پای عزیزان چکیده ام خارم ولی به سایه ی گل آرامیده ام با یاد رنگ و بوی تو ای نوبهار عشق همچون بنفشه سر بر گریبان کشیده ام

گاه این نازک دلم ، یاد رویت می کند گاه با دیدار گل ، یاد بویت می کند گاه با دلواپسی ، در کنار پنجره از هزاران قاصدک پرس و جویت می کند

یاد ما خواه بکن خواه مکن ، مختاری لیکن ای دوست بدان کنج دلم جا داری

در برهوت بی کسی تنها تو همزاد منی ای نازتر از خواب شبم ، همواره در یاد منی

نکند فکر کنی در دل من یاد تو نیست گوش کن نبض دلم ، زمزمه اش با تو یکیست

الهی شهر عشق آتش بگیرد جدایی دق کند ماتم بگیرد الهی تا زمین هست و زمان هست کسی عشق تو را از من نگیرد

دیدگانت از همیشه شادتر شهر قلبت زنده و آبادتر غصه هایت دم دم ای مهربان بر گذرگاه زمان بر بادتر

بیا تا من و تو جانانه باشیم یکی شمع و یکی پروانه باشیم به پای سایه های گل نشینیم دعا بر هم کنیم تا زنده باشیم

فروغ چشم پر آبم تو هستی دلیل این که بی تابم تو هستی اگرچه آدمی ناچیز هستم خدا را شکر دنیایم تو هستی