گر طمع داری حیات جاودانی سربلند چند روز خاکیان، گو سر به زیر و خاکسار استاد شهریار

هفتاد سال عمر، هدر شد به هیچ و پوچ تا این بقیه را به چه هیچی هدر کنیم استاد شهریار

گرت در فطرت، ایمانی نهفته است به صبر از کید شیطانت معافی است استاد شهریار

به نیکی کوش تا جاوید مانی که نیکی از صفات کردگار است استاد شهریار

نماز جمعهِ دشمن شکن را به پا دارید در اقطار کشور به هر تکبیر او مستکبران را خَلد در حلق و حنجرِ خار و خنجر استاد شهریار

بهشتی، ماه مظلوم شهیدان به هفتاد و دو تن، رخشنده گوهر همانا داستان کربلا بود که هم با قرن دوم شد مکرّر استاد شهریار

سلام ای خاندان‌های شهیدان پدر، مادر، برادر یا که خواهر به صد داغ ستم ننشسته از پا که بنشانی به جای خود ستمگر استاد شهریار

ما وجود اصلمان عقل و جهازش قالب است کارِ (اخلَع نَعل) را عقل مجرّد می‌کند عقل اگر شد کشته عشق خدایی، در خودی با خدا گونه شدن، خود را مُخلَّد...

یا رب، به فضل خویش، ترازو تراز دار ما شرمسار کفّه کمبود طاعتیم ما را ذلیل نفس مگردان که ظاهراً مسند نشینِ عزّت نفس و مناعتیم استاد شهریار

رهبر از راه به بالین شهیدان آمد یعنی این کعبه سزاوارِ زیارتگاهی با سخنرانی بی‌مثل و نظیری بستود این شهادت که مقامی است «فنا فی اللهی» استاد...