گر حمایت متّصل با زیر دستانت نبود از زبر دستان نمی‌یابی حمایت، متّصل استاد شهریار

بی‌ثمر هر ساله در فکر بهارانم، ولی چون بهاران می‌رسد با من خزانی می‌کند دور اکبر خوانی ما، طی شد اکنون یک دهن از اجل بشنو که با ما، شِمر...

گاهی از عمر دمی هم به بهای عمریست گر دل آن دم به غنیمت شمرد دریابد استاد شهریار

ذوق‌ها گر متّحد، کار جهانی لنگ بود زان به هر کس داده فطرت، رغبت کاری جدا استاد شهریار

مرد دانا فکند روی زر و سیم، حساب دارد این مسئله را مردم نادان از بر هرگز از کاسب بازار نپرسی ره عشق کو رهِ حُجر، روان کرده و دکّان از بر! ...

پرده بِدَرد جمال عدل، که دائم ماه نماند به زیرِ اَبر و درآید استاد شهریار

جز اسلام از تو نپذیرند، این معنی مُسلّم دان که حسن عاقبت را جز مسلمان در نخواهد برد استاد شهریار

خندق جنگ و جهاد است، بیا رَخش شهادت به شهامت به جهانیم و بجوییم خدا را استاد شهریار

دل خودبین به جز اندیشه نزدیکش نیست تا خدا بین نشوی، دل نشود دور اندیش استاد شهریار

ناله مادر بود انگیزه خشم خداوند گو بترسید از خدای قادر و قهّار مادر آسمان گر می‌گشاید چشم رحمت بر زمین، نیست جز برای اشک محزون و دل غم‌خوار...