بی لاله و گل صحرا، گلزار نخواهد بود عزت که مکان دارد، موقوف مکین باشد استاد شهریار

گذارِ آن شه خوبان به کوی ما گدایان نیست که دامن پر کنم از اشک و بنشینم سر راهش اگر دانم کجا خواهد گذشت آن کاروان گل گلستان می‌کنم از اشکِ...

خدایت این جهان سرمایه داده است که سودایت به سوی آن جهان بِه استاد شهریار

تنها سخن شاعر، موزون و مسجّع نیست منظومه کیهانی، میزان و وزین باشد استاد شهریار

با چشم خدا بینت، تبعیض و دو بینی نیست خود بین که شدی لابد، چشم تو دوبین باشد استاد شهریار

چه جای خلق و تمنای سایه پروری چو من به سایه پروردگار خود باشم استاد شهریار

تو بار عشق نبستی و بالی از ملکوت کجا به عالم بالا سفر توانی کرد استاد شهریار

تو شهریار، علی گو که در کشاکش حشر علی و آل، به امداد می رسد ما را استاد شهریار

هم از آغاز باید فکر فرجامش بود عاقل به هر چیزی که اول داشت، لابد آخری هم هست شر و شور جهانی خود به فریادند و می گویند که در آینده نزدیک...

همه کافر نمی‌باشند، شاید مؤمنی هم بود وگر مؤمن شود دنیا سراسر، کافری هم هست بدی‌ها شاید از کفران نعمت‌های پیشین بود معاد از شکر و امانی،...