چه بد بود که تو گرد آوری به زحمت مال کس دگر همه ارث، به رایگان ببرد وز آن بَتَر که تو دوزخ خریده باشی و او به مال ارث تو، فردوس جاودان...

به‌گرد، اندرش، حق ضایع بجوی به هر جا که مالی است، انباشته بلی هر که بیش از حقّ خویش داشت به ناچار از غیر، برداشته استاد شهریار

خدای ذوالمَنَن باقی به ذاتی محمد(ص)، چشمه آب حیاتی علی(ع) و آل، باب الله اعظم درِ گنجی و مفتاحِ نجاتی استاد شهریار

چه اصراری که اسرارم بدانی اگر سِرّ است، پرسیدن ندارد مرا بگذار و شعرم بین که شاعر شنیدن دارد و دیدن ندارد استاد شهریار

به عمد هر که کند قصد جانی از مؤمن خدا بِراندَش از خود به سان دیو رجیم دگر دمی به خود آید که از نهیب اجل به گور غلتد و درپیچدش عذاب الیم ...

مرغان سحر به سوز ساز انگیزند تا ذوق عبادتْ به نماز انگیزند بر بامَ سماوات، صلای ناز است تا خاک نشینان به نیاز انگیزند استاد شهریار

چو با جاهل افتد سر و کار من دل آزرده‌ام لیکن خوش روی تر به حلم من، افزاید از جهل او کز آتش شود عود،‌ خوش بوی تر استاد شهریار

به جانان تسلیت می‌گویم و خود بیم جان دارم چه غافل تسلیت گویی که گویی خود نخواهی مرد به یاران تسلیت گفتن، شعار دین بُوَد ورنه چه گویی زان...

خوشا انصاف، کز صافی ترین اوصاف انسان است ترازویی که هر کمیتی با وی به میزان است گرت توفیق این نعمت بود شکر خدا می کن پیمبر گفت انصافی...

اگر دنیا متاع عافیت داشت در او کافر نه می زاد و نه می زیست ولی سرمایه وِزر و وبالی است که سودش جز زیان آخرت نیست استاد شهریار