تا فقیری، نوال ننگ مخور مرد را فقر خود، محک باشد از همین فقر و بی‌نیازی‌هاست کادمی برتر از مَلَک باشد استاد شهریار

ز گفتار باطل، فرو بند لب که لب گر به حق واشود، دلگشاست ببین تا چه فرمود،‌مولا علی(ع) سخن، گر زنقره، سکوت از طلاست استاد شهریار

در طفلی آنچه دیده بشر مهر مادری تحویل می دهد به بزرگی، به دیگری اغلب کسان که پرده حرمت دریده‌اند در کودکی محبت مادر ندیده‌اند استاد شهریار

امروز هستی‌ام به امید دعای توست فردا کلید باغ بهشتم، رضای توست استاد شهریار

نقش آموزگار در دل هاست دگری جای او نمی گیرد آنکه دل ها به عشق او زنده است در دل عاشقان نمی میرد استاد شهریار

مراقب باش در اصلاح هر بذری که می‌کاری اگر آبی و گرَدِیم است، هر کشتی درو دارد استاد شهریار

بدین جهان فنا، می‌توان تجارت کرد تجارتی که بود سود آن،‌جهان بقا استاد شهریار

ترسَمَت فرصت توفیق به فردا ندهند باری امروز کن آن توبه که طوق فرداست استاد شهریار

از پس مرگ سرایی که تو بنشینی نیست جز بنایی که عمل های تو در وی بناست آن بنا کز عمل خیر یکی کاخ بلند و آن بنا کز عملی زشت یکی غار بلاست ...

گفت دهری، که پس از مردن میعادی نیست نفی کز روی یقین نیست، هم از نادانی است گفتم : از ما حرجی نیست، اگر حَشر نبود لیک اگر بود،‌بفرمای که...