علم، کو راهِ سعادت بنماید نوری است که خدایش به دل و دیده پاک اندازد علم، ‌تو بال شکسته است که از بادِ غرور مرغ پرواز تو در دام هلاک اندازد ...

الهی در صبح بگشای ما را سلام و صفا گو به پیش آی ما را از این زنگ و ظلمت به جان در رسیدیم به خورشید درخشان ببخشای ما را استاد شهریار

الهی در صبح کن باز ما را به خورشید رخشنده بنواز ما را به ایمان، دل و سینه چون آبگینه ز زنگ مظالم بپرداز ما را استاد شهریار

یار جانی به روز محنت تو بس که دلگیر بر نیارد دم متظاهر به روی بار غمت می نهد باری از ملامت هم استاد شهریار

مرد از قِبَلِ حادثه راهی بگشاید نامرد به خویش و دگران عرصه کند تنگ ای غم چه فسونی تو که چون تیغ کنی تیز مرد از تو خورَد صیقل و نامرد زَنَد...

گفتی که مرانید گدا از در من نیز نرانده‌ام، تو خود می‌دانی من هم که گدای توام، ای باب نجات اما تو چگونه این گدا می‌رانی استاد شهریار

جانِ نادان راست، پیش از مرگ، مرگ جسم نادان هست پیش از گور، گور هر که جانش زنده از دانش نشد او نُشورش ماند بر یَومُ النُّشور استاد شهریار

بسی مردم بسان چارپایند ولی ظاهر همه چشم و همه گوش زیان مالشان را نیک هوشیار گزند دینشان را سخت بی هوش استاد شهریار

دو چیزند کز بهر آنها عجب نیست اگر خون بِگِرید کسی جاودانی جوانا، ‌عزیزا، بیا تا بگویم فراق عزیزان، وداع جوانی استاد شهریار

دوست باشد کسی که در سختی باری از دوش دوست بردارد نه که سر بارِ زحمت خود نیز بر سرِ بارِ دوست بگذارد استاد شهریار