به زوال آدمیت،‌سخن از مقام زن نیست! که زن از هنر بماند، ‌به زوال آدمیت به کرشمه عفاف و به جمال دانش توست که خدا کند تجلی، به جلال آدمیت ...

کس به مرگ رهد کز خطوط زشت گناه به کارنامه، نه ریزش بماند و نه درشت! ولی سعادت مطلق شهید را بخشند که در جهاد عقیدت، به خون خود آغُشت استاد...

به راه خدا، آنچه انفاق کردی برای تو، آن ماند از مال دنیا! استاد شهریار

ز بوسیدنی‌های این روزگار یکی هم بود، دست آموزگار! استاد شهریار

به گیتی کسی جمله داننده نیست که دانای مطلق، خدای غنی است ز آموختن دانشْ آمد، زیاد کس از مادر خویش، دانا نزاد استاد شهریار

به حق آن خداوندی که ما را! گهی شادی جزا بخشد، گهی غم بیایید از محبت این جهان را به خود جنت کنیم و آن جهان هم! استاد شهریار

برو، که دشمن دین، تا به خود گرفتی دوست! نماز و روزه و حج تو، ریش خند خداست استاد شهریار

نه از هر دماغی، تراود سخن دماغی است کان کوره کیمیاست ببین تا چه فرمود مولا علی(ع)‌ سخن گر ز نقره، سکوت از طلاست استاد شهریار

تو غیبت به حق یا بِناحق مکن نگفتن به از گفتنِ نارواست استاد شهریار

ندانستن از قدر مردم نکاست ولیکن نیاموختن، عیب ماست استاد شهریار