تو نصف خانه ایمان‌ به زن، کنی محصور حصارِ نیم دگر کن، ‌که بیم دشمن نیست! استاد شهریار

هَل اَتی، نازل در شأن بتول عذراست مرحبا، مهبطِ تنزیل خداوند حکیم! استاد شهریار

این جهان، کافر عشق است، بدو دل ندهید نتوان گوهر ایمان، به کف کافر داد استاد شهریار

هر که صبرش ستون ایمان بود! پشت شیطان از او، خمیده شود استاد شهریار

به خانه‌ای که نه در وی زن است، زندان است چه دخمه‌ای! که صدش رخنه هست و روزن نیست چراغ خانه مرد خدا، زن و بچه است تو را که نیست زن و بچه،...

به دو بال مرغ نتوانْ، ز فلک گذشتن، اما به خدا توان رسیدن، به دو بال آدمیت استاد شهریار

از این حکومت مطلق، فرار ممکن نیست کجا روی که نه در زیر آسمان باشی استاد شهریار

بذل افطار سفره عدلی است که در آفاق گستریده شود فقر بر چیده دارد از خوانی که به پای فقیر، ‌چیره شود استاد شهریار

به خصال علم و ایمان، رسد آدمی به جایی که فرشته رشکش آید، به خصال آدمیت استاد شهریار

در نیت خیر بود، جنات نعیم! نعمت همه برگشت، چو نیت برگشت استاد شهریار