دستی به اتحاد بر آرید و عدل و داد با دست اتحاد توانْ، دادِ عدل داد استاد شهریار

ذلیل خواست مرا کفر و من به عزت تو عزیزتر شدم از آنچه آرزویم بود استاد شهریار

تا دست اتفاق خلایق، به هم ندید خورشید فتح، روی سعادت نشان نداد! شمشیر تیز وحدت و ایمان، جلا دهید با این جهاز جنگ، ‌مجاهد کند جهاد استاد...

شاهد از هر سو به سیمایی تجلی می‌کند چشم عاشق از پی دیدار یار آید به کار باز کن چشم تأمل، در کتاب کوه و دشت تا طبیعت با تو چون آموزگار...

کلید گنج سعادت بود، دعای سحر که این کلید، همه، قفل‌های بسته گشود استاد شهریار

چه غم ز بود و نبودم، اگر رضای تو رفت که با رضای تو آید، فراغ بود و نبود! استاد شهریار

به قول خواجه، هر آن کس که دین به دنیا داد فروخت یوسف مصری، به درهمی معدود استاد شهریار

ملامتِ همه عالم به جان کشم خرسند اگر خدای من است از خطای من خشنود! و گر خدای نخواهد، خطای من بخشید «شفاعت همه پیغمبران ندارد، سود» استاد...

دل شکسته، که آیینه جمال خداست چه سنگ دل، که به آهش کند، غبار اندود استاد شهریار

بیا که جز به خدا، از خدا، گریزی نیست جزا دهنده قهّار، غافر است و ودود گناهکار بدو هر چه باز گرد دیر گناه بخش، بزرگش گنه ببخشد، زود استاد...