شاهد از هر سو به سیمایی تجلی می‌کند چشم عاشق از پی دیدار یار آید به کار باز کن چشم تأمل، در کتاب کوه و دشت تا طبیعت با تو چون آموزگار...

گر شادی از خدای محبت، طلب کنید خلق خدا، به لطف و محبت، کنید شاد! استاد شهریار

چه غم ز بود و نبودم، اگر رضای تو رفت که با رضای تو آید، فراغ بود و نبود! استاد شهریار

ذلیل خواست مرا کفر و من به عزت تو عزیزتر شدم از آنچه آرزویم بود استاد شهریار

به قول خواجه، هر آن کس که دین به دنیا داد فروخت یوسف مصری، به درهمی معدود استاد شهریار

ملامتِ همه عالم به جان کشم خرسند اگر خدای من است از خطای من خشنود! و گر خدای نخواهد، خطای من بخشید «شفاعت همه پیغمبران ندارد، سود» استاد...

کلید گنج سعادت بود، دعای سحر که این کلید، همه، قفل‌های بسته گشود استاد شهریار

تمدن بشری، جز عذاب و لعنت نیست چه جان و جسم که کاهید و رنج و غم،‌ که فزود! نهاد بر دل اگر برگرفت بار، از دوش نداد راحت دنیا و دین و داد،...

بیا که جز به خدا، از خدا، گریزی نیست جزا دهنده قهّار، غافر است و ودود گناهکار بدو هر چه باز گرد دیر گناه بخش، بزرگش گنه ببخشد، زود استاد...

دل شکسته، که آیینه جمال خداست چه سنگ دل، که به آهش کند، غبار اندود استاد شهریار