درد بی درمان رسد گاهی به درمان،‌ صبر کن کار بی سامان شود روزی به سامان، غم مخور! استاد شهریار

آشیان گم کرده گو، دائم نمی‌ماند خزان! بگذرد بوران و باز آید بهاران، غم مخور! استاد شهریار

عبرت بیار و چشم تأمل، که لوح دهر تنها نه از برای تماشا گذاشتند! سودای این فنا پی سود بقای توست! وین عرضه،‌زان به پیش تقاضا، گذاشتند. ...

از محک روشن شود، آری عیار نیک و بد دل سیاهان می شوند آخر پشیمان، غم مخور! استاد شهریار

من دل به خواه خویش نجستم، ولی خدا با هر کس آن دهد که به جان دل به خواه اش است استاد شهریار

تا به ویرانه خود، گنج قناعت جستم قصر آمال و امانی، همه ویران کردم با یکی بستم و دست از هم شستم، آری مشکل هر دو جهان را، به خود، آسان کردم! ...

این انس و الفتی که بود حاصل حیات خود خرمن گلی است، که بر باد می رود روزی به هم رسیدن و روزی جدا شدن داری نرفته، نوبت بیداد،می رود استاد...

از همه سوی جهان، جلوه او می بینم جلوه اوست، جهان کز همه سو، می‌بینم چشم از او، جلوه از او، ما چه حریفیم ای دل چهره اوست، که با دیده او،‌...

چون سر به در آریم، ز خاک محشر روشن شود که زغال سنگ، یا الماسیم! استاد شهریار

گوهر از جنت عقبا طلب، ای دل، ورنه خزف است، آنچه که در چنته دنیا، باشد استاد شهریار