در نمازند درختان و گل از باد وزان خم به سر چشمه و در کار وضو می‌بینم استاد شهریار

گو تن از عاج کن و پیرهن از مروارید نه که خواهش به صندوقِ لحد، بسپردن! فکر آن باش که تو جانی و تن، مرکب تو جان دریغ است فدا کردن و تن پروردن ...

مشو از باغ شبابت به شکفتن مغرور کز پی‌اش آفت پیری بود و پژمردن! استاد شهریار

بار ما شیشه تقوا و سفر دور و دراز گر سلامت بتوان بار به منزل بردن از دبستان جهان، ‌درس محبت آموز امتحان است، بترس از خطر واخوردن استاد...

پیش پای همه افتاده کلید مقصود چیست دانی؟ دلِ افتاده به دست آوردن! استاد شهریار

هر جلوه‌ای به چشم حقیقت، جمال توست ما عاجزان، نظاره به چشم مجاز کن! آفاق و کوه و جنگل و دریا و هر چه هست بینم به گرد کعبه کویت، نماز کن ...

یزید، نخله اسلام، ریشه کن می خواست حسین(ع) بود که دین، زنده تا به اکنون شد سفینه های نجاتند، جمله معصومین ولی سیفنه او، رَشک فُلک مشحون...

چو بر حسین(ع) بگریی، به حشر خندانی هر آن دو دیده که نگریست، سخت مجنون شد استاد شهریار

حسن آدم تا نیابد در جمال او کمال! کی سر تعظیم در پایش فرود آرد مَلَک استاد شهریار

اصل ما عقل است و باقی، هر چه هست چون قفس، زندان مرغ جان ماست استاد شهریار