ای گوش گران کرده، به کرنای اجل، خیز! بار و بنه بربند، که یاران همه رفتند استاد شهریار

این حدیث از شاه مظلومان، حسین بن علی(ع) است زندگانی خود، عقیده است و جهاد، ‌ای عاشقان! استاد شهریار

غمین و غره مباش،‌ از جهان به پست و بلند که زیر و رو شدن، آیین این کهن دنیاست! شرف ز دانش و تقوا بجوی، کاین گوهر فروغ چشم دل است و چراغ...

شرف به دانش و دین است و از لوازم آن فروتنی است که موزون قبای قامت ماست! استاد شهریار

توتیای چشم عبرت کن،‌ غبار رفتگان کاین همه، در آسیای روزگار آید به کار استاد شهریار

امان، که دانش اگر متکی به تقوا نیست! چراغ دزدی و از دشمنانِ دوست، نماست! استاد شهریار

تو چشم عقل به انوار علم، بینا کن که نفس ناطقه، بی نور علم، نابیناست استاد شهریار

دستی به اتحاد بر آرید و عدل و داد با دست اتحاد توانْ، دادِ عدل داد استاد شهریار

در شبیخون‌ها، جوانان دست و پا گم می‌کنند باز اگر شد ژنده پیری، شه سوار آید به کار تَه بساط گوهری، بازار مسگر بشکند شیر نر، گر پیر هم باشد،...

تا دست اتفاق خلایق، به هم ندید خورشید فتح، روی سعادت نشان نداد! شمشیر تیز وحدت و ایمان، جلا دهید با این جهاز جنگ، ‌مجاهد کند جهاد استاد...