راز مزید نعمت، در شکر می توان یافت زنهار، لب میالا، با شِکوه و شکایت استاد شهریار

جلب «رضای» ایزد، توفیق اولیا بود هم با «قضای» ایزد، توفیق ما، رضایت! استاد شهریار

شب، چه بی چشم و چراغیم، اگر نتوانیم! که نصیب از فلک و این همه آیات، بریم استاد شهریار

دل بشکسته، خودآموز و سخن‌گوی خداست نه عجب، گر به سخن،‌سحر بیانی دارد سینه‌ای هست، بدلِ نسخه لوحِ محفوظ که چو جبریل امین(ع)، نامه رسانی...

گه به اوجم برد، آویز زمان، گه به حضیض! روزگار است و از این سان، نوسانی دارد! استاد شهریار

هم شکر بی نهایت، شایان نعمت توست ای منعمی که بردی، نعمت به بی نهایت استاد شهریار

امتحان صبر چون شایسته‌داری، در بلا نوبت شکر آید و تحسین و احسان، غم مخور! استاد شهریار

جان و جانان را به هم انس است و تا بود، از ازل! جان به جانان عاشق و جانان به جان، مشتاق بود استاد شهریار

آدمی تا عرش اعلا، پرزدی زین بال علم گر تمدن، متکی بر پایه اخلاق بود استاد شهریار

ناامیدی، کفر باشد، ‌تا شبستان ضمیر روشن است از چلچراغ عشق و ایمان، غم مخور! پشت هر غم، شادیی بنهفته، بنگر کاسمان! ابر گریان دارد و خورشید...