راه خداپرستی از این دل شکستگی است اقلیم خودپرستی از آن راهِ دیگر است! استاد شهریار

چه حاجت است به دعوی عشق به در دوست دل شکسته و اشک روان، گواهت بس! تو خود چو مرد رهی، خضر(ع) هم نبود، نبود! شعاع چشمه حَیَوان، چراغ راهت،...

گر تمنا کنم از دوست، همانا خواهم همتی! کز دل من،‌ننگ تمنا ببرد استاد شهریار

حُسن اگر پرده شرمش نبود، زان بگریز! در وی آویز که با حُسن، حیایی دارد! استاد شهریار

از خطای دگران، چشم بپوشد درویش شکر آن را، که خطا پوش خدایی دارد استاد شهریار

به جای پای علی(ع)، پا نهادن آسان نیست نه هر محبِ ولی، مالک اشتری داند! استاد شهریار

شب‌ها گناه خود نشمرم چون ستاره ها گر بی شمار بود، تو هم بی شمار بخش! زان پیش، کاتش از رخ ما شرمگین شود یا رب، گناه ما به رخ شرمسار بخش ...

پاسخ هر نیش را، بانوش دادن مشکل است هر که انسان خواست شد، تکلیف بس دشوار، داشت! استاد شهریار

در بهارانْ کوهساران را به خرمن لاله بود چون خزان شد، دیدمش مشتی به دامن خار، داشت باغ دنیا، هر گلیش خاری است زهرآگین، مبوی! وای بلبل،...

فرصت وقت مکن فوت، که حیف است به سر عمر باقی، به قضا کردن مافات بریم حاجت خلق برآریم و به پیشانی باز سجده بر درگه آن قبله حاجات، بریم ...