ادبیاتِ هر گروهی، بیش به همان نسبتش، تمدن بیش ملتی کز ادب نصیبش کم کم نصیب است، از تمدن هم استاد شهریار

اگر به چاه فرو تابد از تواضع ماه همان،‌ عزیز نگین بلند و فیروز است وگر به ماه بساید سر تکبّر دود همان پلیدِ سیه روزنِ سیه روز است استاد...

دل، کعبه عشق آمد و سرچشمه اشراق تا کشور جان، مشرق انوار کند دل استاد شهریار

طفل از غضبِ گاه به گاهِ مادر باشد چه لطیف،‌ عذرخواه مادر مادر چه به قهر خیزدش،‌ بگریزد دانی به کجا، هم به پناه مادر استاد شهریار

جز به ایمان نرود جان جوان مرد که قو مرغ دریا شد و خواهد به دل دریا مُرد فکر فرجام کن ای دل که به اسکندر نیز مُلک دنیا نه وفا کرد، اگر...

بیا تا قدر این یک دم بدانیم که دنیا جز همین یک دم نباشد استاد شهریار

به عالم جز محبت نیست چیزی گر این هم نیست، گو عالم نباشد استاد شهریار

شهریارا به غنیمت شُمُر امروز از عمر که نه هر روزِ حیات از عقبش فردا بود استاد شهریار

کسی را گریه جا دارد به احوال که با یاد علی(ع)‌ توام نباشد کسی را تیره بختی، ‌یار غار است که با پیغمبر اکرم(ص) نباشد استاد شهریار

دنیا به نرخ آخرتت،‌ مشتری خداست سود این قدر کجاست، که سودا کند کسی آن عقل کل که تکیه دنیا به اوست، ‌گفت دیوانگی است تکیه به دنیا کند کسی ...